De Berg die Geen Berg is
Er is een echte Kunlunbergketen in het westen van China, die zich langs de noordelijke rand van het Tibetaanse Plateau uitstrekt. Het is indrukwekkend — toppen boven de 7.000 meter, gletsjers, uitgestrekte leegte.
Maar de Kunlun van de Chinese mythologie is iets heel anders. Het is de axis mundi — de kosmische pilaar die de aarde verbindt met de hemel. Het is de tuin van de goden. Het is de plaats waar de perziken van onsterfelijkheid groeien, waar de Koningin Moeder van het Westen haar legendarische banketten houdt, en waar de Gele Rivier zijn mythische bron heeft.
De Shanhaijing beschrijft Kunlun als een berg van jade, omgeven door een rivier van vuur, bewaakt door een wezen genaamd Lushu (陆吾) — een wezen met het lichaam van een tijger, negen staarten en een mensenhoofd. Er komen is geen kwestie van geografie. Het is een kwestie van waardigheid.
De Tuin van de Koningin
Xi Wangmu (西王母), de Koningin Moeder van het Westen, heerst over Kunlun. In de oudste teksten is zij een vreselijke figuur — met wild haar, een luipaardstaart en tijgertanden, en presideert ze over plaag en straffen. Tegen de Han-dynastie was ze getemd tot een elegante godin die dineetjes organiseert voor de onsterfelijken.
Haar tuin bevat de Perziken van Onsterfelijkheid (蟠桃, pántáo), die eens in de drie duizend jaar rijpen. Wanneer ze rijp zijn, organiseert ze een banket — het beroemde Perzikenbanket (蟠桃会) — en nodigt ze alle goden en onsterfelijken uit om te eten.
De diefstal van deze perziken door Sun Wukong in Reis naar het Westen is een van de beroemdste episodes in de Chinese literatuur. Maar de perziken bestonden al in de mythologie lang voordat Wu Cheng'en erover schreef. Ze vertegenwoordigen de fundamentele Chinese preoccupatie met levensduur en de uitdagende mogelijkheid dat de dood optioneel zou kunnen zijn.
Kunlun in de Shanhaijing
De Klassiek van Bergen en Zeeën beschrijft Kunlun met de nuchtere toon die het voor alles gebruikt, wat de beschrijvingen des te opvallender maakt:
De berg is 800 li in omtrek en 10.000 ren hoog. Op de top groeit een graanplant van veertig voet hoog. Er zijn jadebomen, parelbomen en bomen die nooit sterven. De berg heeft negen poorten, elk bewaakt door het Kaiming Beest (开明兽), dat negen hoofden met mensengezichten heeft.
Deze beschrijvingen zijn niet metaforisch. De Shanhaijing presenteert ze als geografische feiten, wat deel uitmaakt van wat de tekst zo fascinerend maakt — het maakt geen onderscheid tussen het echte en het mythische, omdat er voor de auteurs geen onderscheid te maken was.
Waarom Kunlun Ertoe Doet
Elke cultuur heeft zijn heilige berg — Olympus, Sinaï, Meru. Kunlun vervult dezelfde functie in de Chinese kosmologie: het is de plaats waar de menselijke wereld de goddelijke raakt. Als dit je interesseert, kijk dan eens naar De Geografie van de Shanhaijing: Het in kaart brengen van een Wereld die Niet Bestaat.
Maar Kunlun heeft een kenmerk dat specifiek Chinese waarden weerspiegelt. Het is niet alleen een huis van de goden. Het is een tuin. De nadruk ligt niet op macht of oordeel, maar op cultivatie — dingen laten groeien, dingen voeden, het geduldige werk van het laten rijpen van perziken over drie duizend jaar.
Dit is een zeer Chinese manier van het inbeelden van het paradijs.
---Je vindt het misschien ook leuk:
- Kuafu Jaagt de Zon: De Reus - Shanhaijing in Videospellen en Anime - De Meest Gevaarlijke Landen in de Shanhai Jing